یک روستا در بریتانیا اعلام «استقلال» کرد
منبع تصویر، PA Media
ساکنان روستای پدینگتون در منطقهٔ آکسفوردشایر بریتانیا، در یک همهپرسی (رفراندوم) نمادین که در اعتراض به طرح اسکان بیش از یک هزار مهاجر در یک پایگاه نظامی سابق برگزار شد، به «استقلال از بریتانیا» رأی دادند.
اهالی این روستا روز سهشنبه پس از طرح وزارت داخلهٔ بریتانیا برای اسکان حداکثر ۱۲۵۶ مرد پناهجو در یک پایگاه نظامی سابق که در نزدیکی این روستا قرار دارد، همهپرسی برگزار کردند.
این همهپرسی از سوی شورای محلی روستا برگزار شد. از میان ۳۱۲ رأی، ۲۸۵ نفر به جدایی از بریتانیا رأی مثبت دادند، ۲۶ نفر مخالفت کردند و یک رأی باطل اعلام شد.
اما، لیزا نندی، وزیر فرهنگ بریتانیا، به برنامهٔ «بیبیسی بریكفست» گفت که حکومت در نتیجهٔ این رأیگیری، در طرح اسکان پناهجویان تجدیدنظر نخواهد کرد.
از ۳۵۰ باشندهٔ روستای پدینگتون خواسته شده بود رأی خود را در یک صندوق کوچک در بیرون از تالار روستا به صندوق بیندازند.
سوزانا پاردن، معاون شورای محلی روستا، هنگام اعلام نتایج گفت: «ما پدینگتون هستیم؛ روستایی که صدایش را بلند کرده است.»
تیم مکنالی، رئیس شورای محلی روستا، نیز گفت: «این نمونهای از کارکرد دموکراسی است.»
او افزود: «ما بهعنوان طرف ضعیف وارد این تالار شدیم؛ تنها یک ایدهٔ جسورانه داشتیم. ما پیام خود را به جهان رساندیم.»
اندی برنام، نخستوزیر بریتانیا، گفت که نگرانی و احساسات شدید مردم این روستا را درک میکند، اما تأکید کرد که باید در سراسر کشور عدالت رعایت شود.
او گفت: «تنها راهحل این است که شمار مهاجرانی که از این مسیرها وارد کشور میشوند کاهش یابد. این آمار اکنون بهگونهٔ قابل توجهی پایین آمده و به کمترین سطح در هفت سال گذشته رسیده است.»
برنام افزود: «ما به مردم وعده داده بودیم که به استفاده از هوتلها برای اسکان پناهجویان و متقاضیان پناهندگی پایان خواهیم داد و باید به این وعده عمل کنیم. فکر میکنم اکثریت مردم نیز با این موضوع موافقاند.»
او ادامه داد: «این تصمیمها آسان نیستند. مسئله، رعایت عدالت در سراسر کشور است. من نمیگویم که فقط یک منطقه یا یک گروه از جوامع باید تمام این مسئولیت را بر دوش بکشند.»
منبع تصویر، PA Media
اما وزیر داخلهٔ در سایه حزب محافظهکار، نتیجهٔ رأیگیری در پدینگتون را یک «زنگ خطر» برای حکومت توصیف کرد.
کریس فیلیپ که اوایل این هفته از این روستا دیدار کرده بود، گفت پدینگتون در واقع «پیام کل کشور» را منتقل میکند: «مردم در سراسر کشور از ورود مهاجران غیرقانونی و اسکان آنان، چه در هوتلها، چه در آپارتمانها و چه در مراکز نظامی، خسته شدهاند.»
زنان روستا: احساس امنیت نخواهیم کرد
زنان ساکن این روستا گفتهاند اگر این طرح عملی شود، «زندگی به شکلی که میشناسیم از بین خواهد رفت.»
بیش از ۱۳۰ زن از باشندگان روستا در نامهای به همهٔ زنان عضو پارلمان بریتانیا، نگرانیهای خود را مطرح کردهاند.
در این نامه آمده است: «شما به عنوان زنان، خطرهای جدی این تصمیم را درک میکنید. امنیت، مصونیت و آزادیهای ما در معرض تهدید قرار خواهد گرفت.»
آنها افزودهاند: «ما دیگر هنگام رفتوآمد در کوچهها و جادههای روستا احساس امنیت نخواهیم کرد.»
شماری از سیاستمداران محلی و نهادهای خیریه نیز گفتهاند که از پیشنهادهای حکومت «شگفتزده» شدهاند و معتقدند این محل برای چنین منظوری مناسب نیست.
هری رید از نهاد خیریهٔ «پناه خوشآمدید» در آکسفوردشایر گفت: «پناهجویان از خدمات و پشتیبانیهایی که معمولاً به آن نیاز دارند دور خواهند بود و این موضوع بار بیشتری را بر خدمات عمومی موجود در آن منطقه تحمیل خواهد کرد.»
کریستینا گاور، ۲۶ ساله و از باشندگان پدینگتون، گفت از اینکه مردم روستا برای جلب توجه نخستوزیر مجبور شدهاند دست به اقدامی «تا این حد شدید و از روی ناچاری» بزنند، ناامید شده است. او افزود که نخستوزیر میتواند برای گفتوگو دربارهٔ این موضوع به روستا بیاید و همراه آنها یک پیاله چای بنوشد.
او گفت: «معمولاً چنین صحنههایی را در تلویزیون و مقابل ساختمان شمارهٔ ۱۰ خیابان داونینگ میبینید، نه در پدینگتون کوچک و سرزنده در قلب آکسفوردشایر.»
او افزود: «شاید عجیب به نظر برسد، اما فکر میکنم این رویداد نمادی از وضعیت در سراسر بریتانیا است. مردم پدینگتون به این افتخار میکنند که توانستهاند با اقدامی غیرمعمول و متفاوت، توجه بسیاری را جلب کنند و تأثیرگذار باشند.»
ایان داربی، یکی دیگر از باشندگان روستا، گفت هنگام اعلام نتایج رأیگیری «بهشدت تحت تأثیر قرار گرفته بود.»
این مرد ۶۳ ساله گفت: «هرگز ندیده بودم که یک روستای کوچک تا این اندازه مورد توجه رسانهها قرار بگیرد. واقعاً شگفتانگیز است.»
او افزود که این اتفاق باعث شده مردم روستا با خود بگویند: «واو، صدای ما هم میتواند شنیده شود.»
جو مارشال، عضو شورای محلی پدینگتون، گفت این روستا میتواند برای «شاهزادهنشین» تازهتأسیس خود رهبر انتخاب کند و حتی کارتهای شناسایی ویژه صادر کند.
او در پاسخ به این پرسش که کارزار استقلالخواهی روستا تا چه اندازه میتواند پیش برود، گفت این موضوع به میزان آمادگی حکومت برای شنیدن خواستههای مردم بستگی دارد.
مارشال افزود هدف اصلی این اقدام آن است که دیگر جوامعی را که از تصمیمهای محلی ناراضیاند، تشویق کند تا «اقدامهای مشابهی» انجام دهند.
او گفت «شاهزادهنشین سیلند» الهامبخش این حرکت بوده است؛ سکوی نظامی سابقی در آبهای نزدیک شرق انگلستان که در سال ۱۹۶۷ خود را یک سرزمین مستقل اعلام کرد.
